Kiedy faktury wystawione w języku obcym podatnik musi przetłumaczyć na język polski?


Pytanie: Czy faktury kontrahentów zagranicznych, gdy polski odbiorca nabywa je na potrzeby przedsiębiorstwa, muszą być tłumaczone na język polski?


Odpowiedź: W normalnym toku działalności przedsiębiorstwa nie ma potrzeby ani obowiązku tłumaczenia na język polski faktur wystawionych przez kontrahentów zagranicznych w języku obcym.



Jest ogólnie przyjęte, że faktury wystawiane są w języku narodowym kontrahenta, choć nie jest to regułą bezwzględnie obowiązującą - spotyka się faktury wystawiane w którymś z języków tzw. międzynarodowych (angielski, francuski), jak też bywają wystawiane w języku odbiorcy. Nie ma w polskich przepisach żadnej normy, która regulowałaby tę sprawę.



Jednakże przepis art. 287 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) stanowi, że podatnik lub jego przedstawiciel są obowiązani przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli. Wynika z tego przepisu, że na żądanie kontrolującego podatnik ma obowiązek dokonać na własny koszt tłumaczenia (należy uzgodnić z kontrolującym, czy ma to być tłumaczenie dokonane przez tłumacza przysięgłego, czy wystarczy "zwykłe"). Jednocześnie w przepisu wynika, że jeżeli nie wystąpi żądanie kontroli (czyli w "normalnej" działalności), przedsiębiorca nie ma obowiązku posiadania tłumaczeń faktur. Trzeba zresztą przyznać, że faktury kontrahentów unijnych są o wiele mniej sformalizowane od faktur polskich.



Muszę jednak podkreślić, że przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 z późn. zm.) jednoznacznie nakazują prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów w języku polskim i w walucie polskiej.



Podobną regulację stanowią przepisy art. 9 i art. 21 ust. 5 oraz ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.) w odniesieniu do ksiąg rachunkowych.



Podstawa prawna:
- art. 287 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.),
- art. 9 i art. 21 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz.U. 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.),
- § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 z późn. zm.).