| KrzysztoF doradca podatko |
Fundusze hedgingowe
28.02.2007 15:39 środa
Materiał pochodzi z Portalu Edukacji Ekonomicznej NBPortal.pl
Nietypowe strategie inwestowania i uzyskiwana dzięki temu wysoka stopa zwrotu to najkrótsza charakterystyka funduszy hedgingowych.
Fundusze hedgingowe (ang. hedge funds) są obecne na rynkach finansowych od połowy XX wieku. Pierwszy tego typu fundusz został założony przez Alfreda Jones'a w 1949 r. Jego wyjątkowość polegała na redukcji ryzyka rynkowego poprzez równoczesną sprzedaż i kupno akcji.
Istotą funduszy hedgingowych są bardzo różnorodne i nietypowe sposoby inwestowania. Niska korelacja z tradycyjnymi klasami aktywów (akcjami, obligacjami) umożliwiająca lepszą dywersyfikację portfela inwestycyjnego sprawia, że fundusze hedgingowe są zaliczane do kategorii inwestycji alternatywnych. Strategie inwestycyjne funduszy hedgingowych bazują na:
• transakcjach arbitrażowych (transakcjach gwarantujących zysk bez ryzyka, wynikających z różnicy cen danego instrumentu na różnych rynkach),
• korzystaniu z wyszukanych instrumentów pochodnych,
• grze na rynku terminowym,
• kupnie/sprzedaży surowców i towarów,
• ekspansji na globalny rynek, również rynki wschodzące,
• uczestniczeniu w fuzjach i przejęciach,
• stosowaniu krótkiej sprzedaży (sprzedaży pożyczonych papierów wartościowych).
Niewielki stopień uregulowania sektora funduszy hedgingowych sprawia, że zarządzający nimi nie są skrępowani limitami inwestycyjnymi oraz ograniczeniami w zakresie stosowanych technik inwestycyjnych. Ta swoboda pozwala na osiąganie zysków absolutnych (ang. absolute returns), czyli niezależnych od warunków rynkowych. Uzyskiwaniu wysokich stóp zwrotu bez względu na sytuację panującą na rynkach finansowych sprzyjają dynamiczne strategie inwestycyjne. Są one zaprzeczeniem strategii "kup i trzymaj" (ang. buy and hold). Dynamiczny sposób zarządzania zakłada ciągłe dostosowywanie się do aktualnych trendów rynkowych i wykorzystywanie krótkookresowych zmian cen. Skład portfela funduszy hedgingowych nie odzwierciedla benchmarku (portfela wzorcowego) i może on być stale zmieniany tak, aby maksymalizować zysk.
Motywacją dla zarządzających do osiągania dobrych wyników inwestycyjnych jest struktura opłat pobierana od inwestorów. Oprócz opłaty za zarządzanie, która występuje w większości instytucji wspólnego inwestowania, fundusze hedgingowe pobierają również opłatę od wyników (ang. performance fee). Kształtuje się ona średnio na poziomie 20% wartości wypracowanego zysku. Często dla zwiększenia efektywności inwestowania fundusz ustala minimalny poziom stopy zwrotu (ang. hurdle rate), którą musi uzyskać, aby zarządzający otrzymał premię od wyniku. Innym sposobem motywowania zarządzających funduszami hedgingowymi jest przyjęcie założenia o wypłacie prowizji tylko wtedy, gdy stopa zwrotu przekracza poziom uzyskiwany w poprzednich okresach (ang. high watermark). Chroni to inwestora przed płaceniem prowizji w przypadku pogorszenia wyników inwestycyjnych funduszu.
Stopy zwrotu uzyskiwane przez fundusze hedgingowe w ciągu ostatnich lat pokazują wysoką efektywność ich działania. W latach 1990-2003 średnia roczna stopa zwrotu całego sektora kształtowała się na poziomie 14% i była wyższa od stopy zwrotu uzyskiwanej z inwestycji w akcje (wskaźnik S&P 500), oraz obligacje (indeks obligacji Lehman Global Bond). Ryzyko mierzone odchyleniem standardowym mogłoby sugerować względne bezpieczeństwo tego typu lokat kapitału ze względu na to, że jego poziom niewiele odbiegał od ryzyka dla indeksu obligacji (Lehman Global Bond). Nie należy jednak analizować funduszy hedgingowych tylko w zakresie ww. wskaźników. Aby mieć pełny obraz ryzyka związanego z inwestycją w tego typu fundusze, należy uwzględnić kształt rozkładu stóp zwrotu. Ich skłonność do częstszego osiągania wartości ekstremalnych niż w przypadku tradycyjnych klas aktywów zwiększa ogólny poziom ryzyka.
Analizując stopy zwrotu uzyskiwane przez fundusze hedgingowe warto podkreślić, że wykazują one dużą odporność na spadki wartości indeksów akcyjnych. Wynika to przede wszystkim ze stosowania strategii o niskiej korelacji z rynkiem akcji, ze stosowania gry na spreadach polegającej na zawieraniu transakcji przeciwstawnych oraz krótkiej sprzedaży. Ponadto, fundusze hedgingowe dążą do utrzymywania stabilnej stopy zwrotu, tzn. w okresach hossy osiągają mniejszy zysk niż rynek akcji, lecz w czasie bessy tracą mniej niż akcje. Jest to efekt odpowiedniego zarządzania portfelem inwestycyjnym
oraz ustalania minimalnych stóp zwrotu, których osiągnięcie gwarantuje premię dla zarządzającego. Gdyby fundusz hedgingowy stosujący high watermark wykazał w okresie t0 stopę zwrotu wyższą o 5 p.p. od indeksu akcji, oznaczałoby to, że w okresie t1 bez względu na warunki rynkowe musiałby pobić wynik z poprzedniego okresu. To jednak wiąże się ze zbyt dużym ryzykiem dla zarządzających.
Fundusze hedgingowe przyciągają coraz większą liczbę inwestorów zainteresowanych wysokimi zyskami oraz dywersyfikacją portfela inwestycyjnego. Szacuje się, że obecnie wartość aktywów wszystkich funduszy sięga 1 biliona USD, a w 2008 r. może oscylować wokół 1,8 biliona USD. Coraz częściej klientami funduszy hedgingowych są inwestorzy instytucjonalni, m. in. amerykańskie i brytyjskie fundusze emerytalne, które traktują fundusze jako swoistą alternatywę inwestycyjną w warunkach niskich stóp procentowych i niskich stóp zwrotu osiąganych na rynkach finansowych.
Różnorodność stosowanych strategii inwestycyjnych pozwala na dopasowanie odpowiedniego rodzaju funduszu do potrzeb inwestora. Funduszami posiadającymi największą ekspozycję na ryzyko rynkowe są fundusze stosujące strategię podążania za trendem rynkowym, w szczególności:
• macro,
• long/short,
• short sellers,
• emerging markets.
Powyższe fundusze cechują się dużą zmiennością stóp zwrotu, lecz jednocześnie osiągają bardzo wysokie wyniki inwestycyjne. Mają one ponad 50% udział w rynku i są znane na świecie ze względu na ich znaczny wpływ na rynki finansowe. To właśnie fundusze hedgingowe typu macro w dużym stopniu przyczyniły się do kryzysu walutowego w Wielkiej Brytanii w 1992 r., w tym w szczególności fundusz Quantum zarządzany przez George`a Soros'a. Atak spekulacyjny polegający na sprzedaży funtów pochodzących z kredytów bankowych doprowadził do dewaluacji brytyjskiej waluty.
Umiarkowana ekspozycja na ryzyko to domena funduszy typu event-driven, a wśród nich strategii distressed securities i risk arbitrage. Fundusze event-driven uzależniają swój sukces inwestycyjny od takich czynników jak przejęcia, reorganizacje, likwidacje czy bankructwa. Wybierają spółki, które przeżywają trudności finansowe, licząc na wzrost cen ich walorów.
Fundusze należące do kategorii arbitrage strategies unikają podejmowania ryzyka rynkowego. Nieefektywność rynku stanowi dla nich podstawowe źródło zysku. Nie podążają za trendem rynkowym, lecz starają się minimalizować korelację wyników ze stopami zwrotu uzyskiwanymi na rynkach finansowych. W ramach kategorii arbitrage strategies można wyróżnić: convertible arbitrage, equity market neutral, fixed income arbitrage. Ten ostatni rodzaj strategii stosował jeden z najsłynniejszych funduszy hedgingowych - Long Term Capital Management, założony przez dwóch laureatów nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii: Myrona Scholes'a i Roberta Mertona. Kryzys rosyjski z 1998 r. przyczynił się do głośnego upadku funduszu LTCM.
Fundusze hedgingowe, ze względu na wysokie wymogi kapitałowe, są adresowane do bogatych inwestorów indywidualnych oraz instytucji. Minimalna kwota wymagana przy rozpoczęciu inwestycji w fundusze hedgingowe wynosi 250 tys. USD. Fundusze funduszy (ang. funds of funds) umożliwiają inwestowanie również mniej zamożnym klientom, obniżając kwotę pierwszego wkładu do 25 tys. USD.
Fundusze hedgingowe dostarczają płynność rynkom finansowym, poprzez stosowanie strategii bazujących na nieefektywności w wycenie instrumentów finansowych. Istnieje jednak zagrożenie stabilności systemu finansowego, które wynika ze sposobu inwestowania funduszy (ang. crowded trade). Na skutek powiększania się sektora funduszy hedgingowych zmniejsza się liczba korzystnych transakcji, które mogą one zawrzeć. Stąd też, aby osiągnąć zysk, inwestują w podobne instrumenty finansowe. Przy dużym wolumenie transakcji mogą zostać ograniczone możliwości korzystnego zamknięcia pozycji na danym rynku. Ponadto, w sytuacji gwałtownych zmian warunków rynkowych, likwidując swoją ekspozycję mogą wpłynąć na cenę walorów, a tym samym na stabilność rynku.
Należy zauważyć, że brak kontroli ze strony organów nadzoru nie pozwala na dokonanie pełnej charakterystyki sektora. Fundusze hedgingowe nie mają bowiem obowiązku publikowania swoich sprawozdań finansowych, dlatego też wszelkie dane na temat całego sektora są tylko szacunkowe.
Autor artykułu:
Jolanta Wojtaszek |
| macsim na temat Czy od osoby ubiegającej się o zatrudnienie masz prawo żądać |
Czy od osoby ubiegającej się o zatrudnienie masz prawo żądać oświadczenia o pozostawaniu w rejestrze bezrobotnych?
Jeżeli Twoja firma zatrudni osobę bezrobotną, musisz niezwłocznie o tym fakcie poinformować powiatowy urząd pracy. Jednak, abyś mógł to zrobić musisz mieć pewność, czy osoba, ta pozostaje w rejestrze osób bezrobotnych. Jak masz to zrobić, skoro od 28 lipca br. nie masz już obowiązku uzyskania od osoby ubiegającej się o zatrudnienie oświadczenia o pozostawaniu lub niepozostawaniu w rejestrze osób bezrobotnych lub osób poszukujących pracy na osobnym dokumencie? - dowiesz się z tekstu.
Już kilka miesięcy temu pisaliśmy o znowelizowanym rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 22 czerwca 2006 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz.U. nr 125, poz. 869), które weszło w życie 28 lipca 2006 r. Przepisy tego rozporządzenia ułatwiły pracę kadrowym, ponieważ został:
* zniesiony obowiązek dołączania przez kandydata do pracy niezbędnej liczby fotografii do kwestionariusza osobowego,
* określony w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia pomocniczy wzór kwestionariusza osobowego dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie,
* określony w załączniku 1a ww. rozporządzenia nowy wzór kwestionariusza osobowego dla pracownika już przyjętego do pracy.
Dzięki tym zmianom posługujesz się dwoma wzorami kwestionariusza: pierwszy z nich jest oddzielny dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie a drugi oddzielny dla osoby już przyjętej do pracy. Ponadto nie musisz już wymagać od kandydata na pracownika dostarczenia zdjęć.
W związku z wprowadzonymi zmianami możesz żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie złożenia następujących dokumentów:
1. wypełnionego kwestionariusza osobowego dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie,
Od 28 lipca 2006 r. nie musisz już odbierać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie w Twojej firmie oświadczenia o pozostawaniu lub niepozostawaniu w rejestrze osób bezrobotnych lub osób poszukujących pracy na osobnym dokumencie. Obecnie oświadczenie takie pracownik składa w kwestionariuszu przeznaczonym dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie w punkcie 10.
A zatem dzięki tej zmianie nie dajesz pracownikowi do wypełnienia osobnego dokumentu, ale musisz pamiętać, aby pracownik złożył ci takie oświadczenie w osobnej rubryce.
Przypomnijmy, że jeszcze do 28 lipca 2006 r. musiałeś uzyskać takie oświadczenie od osoby ubiegającej się o zatrudnienie na osobnym dokumencie. Musiałeś o tym pamiętać, ponieważ w przypadku nieodebrania takiego oświadczenia od osoby ubiegającej się o zatrudnienie w Twojej firmie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna (niezależnie od tego, czy miała prawo do zasiłku, czy nie) lub poszukująca pracy narażałeś pracodawcę na wysokie kary.
Pracodawca przed zatrudnieniem osoby lub powierzeniem jej innej pracy zarobkowej jest obowiązany uzyskać od niej pisemne oświadczenie o pozostawaniu lub niepozostawaniu w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy, a osoba podejmująca pracę jest obowiązana złożyć takie oświadczenie.
Warto w tym miejscu przypomnieć o tym, że kto zatrudnia lub powierza wykonywanie innej pracy zarobkowej bezrobotnemu, nie zawiadamiając o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 3.000 zł. Natomiast bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 zł.
Pracodawca jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej, w okresie do 5 dni, właściwy powiatowy urząd pracy o zatrudnieniu osoby zarejestrowanej jako bezrobotna lub o powierzeniu jej innej pracy zarobkowej. Bezrobotny zaś ma obowiązek zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.
2. świadectw pracy z poprzednich miejsc pracy lub innych dokumentów potwierdzających okresy zatrudnienia, obejmujących okresy pracy przypadające w roku kalendarzowym, w którym pracownik ubiega się o zatrudnienie,
3. dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, wymagane do wykonywania oferowanej pracy,
4. świadectwa ukończenia gimnazjum - w przypadku osoby ubiegającej się o zatrudnienie w celu przygotowania zawodowego,
5. orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku,
6. innych dokumentów, jeżeli obowiązek ich przedłożenia wynika z odrębnych przepisów.
Podstawa prawna:
- § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz.U. z 1996 r. nr 62, poz. 286 z późn. zm.),
- art. 36 ust. 6 i 7, art. 74 i art. 119 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 z późn. zm. |